KUMEYL DUASININ ŞERHİ-4

Allah’ım! İntikam ve ceza indiren günahlarımı bağışla.”

İntikam ve Cezaların Nazil Olmasına Neden Olan Günahlar

İmam Seccad’dan (a.s) nakledilen çok önemli bir rivayette azapların inmesine sebep olan dokuz günaha şöyle işaret edilmiştir: 1- Taşkınlık 2- İnsanların hakkına tecavüz 3- Allah’ın kullarıyla alay etmek 4- Ahdini bozmak 5- Açıkça günah işlemek 6- Çok yalan söylemek ve yalanı yaygınlaştırmak 7- Allah’ın hükümlerinin aksine hüküm vermek 8- Zekat vermekten sakınmak 9- Ölçü ve tartıyı eksik tutmak[1]

Bağiy (Taşkınlık)

“Bağiy” kelimesi, lügatte Hakk’ın emrinden yüz çevirmek, ilahi sınırları çiğnemek, insanların hakkına saldırmak, fesat, günah, kirlilik ve zina anlamına gelmektedir. Kur’ân ayetleri ve rivayetlerinde bu kelime bütün bu anlamlarda kullanılmıştır.

“Karun, Mûsa’nın kavmindendi; ama onlara karşı azdı”[2]

“Eğer Allah, rızkı kullarının hepsine bol bol verseydi, yeryüzünde azgınlık ederlerdi.”[3]

“Ey Harun’un kız kardeşi! Baban kötü bir kimse değildi, annen de iffetsiz değildi.”[4]

Allah Resulü (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Sevap elde etme açısından en hızlı hayır, iyilik etmektir ve ceza açısından en hızlı kötülük ise taşkınlıktır.”[5]

İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Müminde altı sıfat olmaz: Acizlik, cimrilik, inatçılık, yalan, haset ve taşkınlık.”[6]

İnsanların Hakkına Tecavüz Etmek

Merhamet sahibi olan Allah, insanlar için birbirine karşı bir takım haklar takdir etmiştir ve bu hakların edası gereklidir. İnsanların haklarına tecavüzde bulunmak günah, suç ve bazen de cezayı gerektiren bir şeydir.

Anne ve babanın çocuk üzerindeki hakları, çocuğun anne baba üzerindeki hakları, akrabaların birbirine karşı hakları, komşunun komşuya karşı hakları, insanların devlet üzerindeki hakları, devletin insanlar üzerindeki hakları, erkeğin kadın üzerindeki hakkı, kadının erkek üzerindeki hakkı, eli altındaki kimselerin nimet ve servet sahipleri üzerindeki hakları, fakirin zenginin üzerindeki hakkı ve diğer haklar, Kur’ân-ı Kerim ve rivayetlerde açık bir şekilde beyan edilmiştir.

Hakları beyan eden en kamil ve en güzel kitap, şüphesiz ki İmam Zeyn’ül- Abidin’in (a.s) hukuk risalesidir. İnsan bu risaleye müracaat ettiği takdirde, haklar hususunda kamil ve kapsamlı bir bilgi elde etmektedir ve bu bilgiyi ettikten sonra da kendisini bu hakları eda etme hususunda sorumlu kabul etmektedir.

Bu haklardan herhangi birine tecavüzde bulunmak, apaçık bir günah ve kesin bir suçtur. Telafi edilmediği takdirde de kesin bir cezası vardır.

Allah’ın Kullarını Alaya Almak

İnsanları kıyafeti, şekli, fakirliği, dindarlığı, imanı, işi gücü veya konumu sebebiyle alaya almak, büyük bir günah ve suçtur. Hem dünyada ve hem de ahirette cezası olan bir hatadır.

İnsanları alaya almak hakikatte onların şahsiyetini küçümsemek ve onları hor saymaktır. Kur’ân-ı Kerim insanları alaya alanları, münafık, zalim ve fesat ehli olarak saymaktadır ve de elim bir azaba müstahak olduklarını bildirmektedir.[7]

Allah Resulü (s.a.a) de şöyle buyurmuştur: “Allah Tebareke ve Teala şöyle buyurmuştur: “Her kim benim bir dostuma ihanette bulunacak olursa, şüphesiz benimle savaşmak için pusuya yatmış demektir.”[8]

İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Kıyamet koptuğu zaman bir münadi şöyle nida eder: “Benim dostlarımdan yüz çevirenler nerededir?” Böylece yüzlerinde et olmayan bir grup ayağa kalkarlar. O zaman şöyle denir: “Bunlar iman ehline eziyet eden, onlarla düşmanlığa kalkışan, onlara karşı inat eden, onları kabalık ve şiddetle dinlerinde kınayan kimselerdir.” Daha sonra da onların cehenneme atılması emredilir.”

Allah Resulü (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Aziz ve celil olan Allah şöyle buyurmuştur: “Şüphesiz mümin kulumu hor sayan kimse, şüphesiz benimle savaşa kalkışmıştır.”[9]

Evet! İnsanları alaya almak, hakikatte onları küçümsemektir. Onlara eziyet etmektir ve onları horlamaktır.

Kur’ân-ı Kerim, kadın ve erkekleri, birbirlerine alay etmekten sakındırmıştır. Bu çirkin işlerinden el çekmeyen alaycıları ise zalimler olarak nitelendirmiştir.[10]

[1]- Meani’l- Ahbar, s. 269

[2]- Kasas, 76

[3]- Şura, 27

[4]- Meryem, 28

[5]- Bihar, c. 72, s. 273, 70. bab, 1. hadis

[6]- Bihar’ul- Envar, c. 75, s. 263, 23. bab

[7]- Bakara, 14

[8]- Kafi, c. 2, s. 351, Bab-u men Ezell’el-Müslimin, 2. hadis

[9]- Kafi, c. 2, s. 351, Bab-u men Ezell’el-Müslimin, 6. hadis

[10]- Hucurat, 11